|
Onbereikbaar en passief opstellen van de
VEB.
Casu quo Binck, c.q. Alex, c.q.
Labouchere, c.q. VEB Bottom-Line blijken
niet aanspreekbaar te zijn voor het niet
bereikbaar zijn tijdens hectische
handelstijden. Feitelijk aantoonbaar
bleek dat de capaciteiten zowel qua
personeel als qua computers in hectische
uren onvoldoende waren. De bank was
daardoor evident in gebreke, maar de
bankdirecteur René Frijters voelde
zich niet verantwoordelijk voor
verliezen die door de onbereikbaarheid
waren ontstaan.
Ook andere beleggers, c.q. traders
bleken hardnekkig te worden genegeerd
door de verantwoordelijke bankdirecteur.
Een medewerker van de Vereniging van
Effecten Bezitters, de VEB, over
bovenstaande gesproken. Aanbevolen wordt
Peter Paul de Vries over deze casus een
brief te schrijven. De vraag: “Zal die
wel echt actie ondernemen?” werd
bevestigend beantwoord.
Maar Peter Paul de Vries laat niets van
zich horen. Ook zijn opvolger Jan
Maarten Slagter geeft taal noch teken.
Medewerkers van de VEB delen telefonisch
mee dat de VEB niets aan deze zaak wil
doen. Voor argumenten en feiten wil de
VEB officieel geen oor hebben. Decennia
lang lid geweest, maar als je als
individueel lid vraagt om ondersteuning
laat de VEB het volledig afweten. Daarom
ter waarschuwing: Lid zijn van de VEB is
kennelijk zinloos als het gaat om de
strijd tegen bankdirecteuren als René
Frijters.
Wat_gedaan:
Het eerste telefonische contact met de
VEB was positief. Aan Peter Paul de
Vries kon een brief worden geschreven.
Hij zou zich wel assertief opstellen.
Daarom dus een brief geschreven met de
feiten en de argumenten op een rijtje.
Hieraan toegevoegd een nauwkeurig
objectief verslag van de herhaalde malen
gebleken onbereikbaarheid van de
orderlijn.
Na twee weken gemaild: Is mijn brief
gearriveerd? Geen reactie. Een week
later gebeld. Peter Paul de Vries zou op
vakantie zijn.
Na een maand weer gebeld. Hij zou nog
steeds op vakantie zijn. En wanneer hij
beschikbaar zou zijn was niet te zeggen.
Na een paar weken weer gemaild. Geen
reactie. Toen maar weer drie keer
gebeld. Eindelijk kreeg ik met moeite
een medewerker te spreken. Hij zei dat
mijn claim inhoudelijk terecht was,
maar het had te lang geduurd. Zijn
bevindingen mij mailen wilde hij beslist
niet.
Ook de laatste weken dat Peter Paul nog
in dienst was van de VEB was hij niet te
spreken te krijgen. “Vakantie”…
Jan Maarten Slagter volgde P. P. de V.
op. “Nieuwe bezems vegen schoon”!? Hem
een gedocumenteerde brief en een
nauwkeurig objectief verslag van de
herhaalde malen gebleken
onbereikbaarheid toegezonden. In een
voorwoord in Effect schreef hij over
leergeld betalen. Wel in mijn geval had
de bankdirecteur René Frijters eigenlijk
leergeld moeten betalen i.p.v. de
cliënt. De brief verzonden met
PERSOONLIJK, VERTROUWELIJK. Jan Maarten
Slagter heeft echter nooit gereageerd.
Ook op vakantie?
Zodoende gaat de VEB dubbel in de fout:
Na een schone belofte eerst verzaken en
vervolgens helemaal niet reageren op
mails, noch op brieven. Hun normen en
waarden besef stellen ze kennelijk
ondergeschikt aan een arbitraire
regeling over verjaring. Let wel: andere
landen kennen geen verjaring. Daar gaat
het erom dat er recht geschiedt. Hetgeen
ethisch gezien volkomen terecht is,
immers feiten als onvolkomenheden en
verzakingen vergaan niet met het
verstrijken van de tijd .
Jan Maarten Slagter zet kennelijk het
beleid van zijn voorganger voort:
negeren van het belang van een
individueel lid.
Lidmaatschap van de VEB blijkt zodoende
ook door zijn beleid van negeren zinloos
te zijn. Dit lidmaatschap heeft
inclusief rente zo’n €2000,- gekost.
Maar erger dan de pecunia zijn de
ervaringen van frustraties. Frustraties
door de opstelling van onbereikbaarheid
van het VEB-hoofd (directeur,
supermanager?). Net als door de houding
van de bankiers (supermanagers?), net
als door de harde koppen van de bazen
als een R. F. van Labouchere, van Binck
en van een R. G. van ABN Amro.
En dat terwijl ook in deze tijd waarin
computerstoringen en fouten van
bankemployés helaas nog steeds
voorkomen.
Een bank, maar ook de VEB willen zich er
kennelijk ook nu niet voor
onvolkomenheden aan laten spreken.
Kennelijk zijn het zoals Gerry Spence in
zijn boek “Succesvol argumenteren”
schrijft banksters van hetzelfde soort.
En of lid zijn van de VEB zin heeft als
meerdere leden om actie vragen? P. P. de
V. juichte te vroeg in een zaak tegen
ABN Amro. Later moest hij afdruipen:
zijn actie tegen een grootbank bleek
niet succesvol te zijn.
Bovenstaande had ik liever niet
geschreven. Maar wellicht heeft een
waarschuwing tegen de voortdurende
negering van de VEB-medewerkers zin voor
andere (huidige of adspirant) leden.
Voor individueel, noch voor collectief
belang wil of kan de VEB kennelijk
immers niets effectiefs doen.
J.H. Ritsema |
